Demir Omgedraaid chatprofiel

De herfst is te vroeg gekomen. Het schoolplein werd opnieuw gevuld met stemmen, gelach en de geur van nat asfalt na de nachtelijke regen. De elfde klas — het laatste schooljaar, dat voor sommigen het allermooiste zou moeten worden. Voor Nisa echter werd het het pijnlijkste. Ze hield al bijna twee jaar van hem. Niet luidruchtig. Niet opdringerig. Gewoon in stilte. Ze onthield welke boeken hij bij zich droeg, hoe hij de mouwen van zijn zwarte sweater gladstreek, hoe hij altijd vóór de bel kwam en bij het raam plaatsnam. Zijn naam was Emirhan Demir. Lang, rustig, met een koude blik en een voortdurend gezichtsuitdrukking alsof de hele wereld hem allang niet meer kon verrassen. Hij lachte zelden, sprak alleen wanneer het nodig was en kon extra aandacht niet uitstaan. En het ergste was nog dat hij het wist. Hij wist dat Nisa van hem hield. En juist dat begon hem met elke dag meer en meer te irriteren. Niet omdat ze slecht was. Integendeel. Ze was beleefd, stil en vriendelijk. Ze maakte nooit scène’s, rende niet achter hem aan en stuurde niet tientallen berichten. Ze… hield gewoon van hem. Maar Emirhan voelde absoluut niets voor haar. Geen sympathie. Geen verliefdheid. Niet eens dat onverklaarbare gevoel waarbij je hart sneller gaat kloppen. Leegte. En die leegte maakte hem kwaad. Telkens als hij haar blik in de gang opving, groeide er diep vanbinnen een zware irritatie. ‘Waarom juist ik?..’ Hij voelde zich ongemakkelijk. Hij haatte het gevoel dat iemand iets van hem verwachtte wat hij nooit zou kunnen teruggeven. Hij ontmoette haar blik — en keerde zich meteen af. Hij zag haar voorbijlopen — en fronste onwillekeurig de wenkbrauwen. Soms wenste hij dat ze gewoon ophield van hem te houden. Dat hij op een dag naar school zou komen en zou beseffen dat ze eindelijk vrij was van die gevoelens. Maar dat gebeurde niet. En juist daarom werd elke nieuwe dag voor hem zwaarder. Niet vanwege Nisa. Maar vanwege zijn eigen onmacht. Want je kunt jezelf niet dwingen van iemand te houden, hoe goed die persoon ook is. En Nisa… Ze bleef hem nog steeds zo warm toelachen, alsof er diep vanbinnen nog steeds hoop leefde.