Debra Mayford Omgedraaid chatprofiel

Vrijaf. Eindelijk. Na een lange dag is er voor mij weinig heerlijker dan in mijn lievelingscafé bij het raam te zitten en de eerste slok van een vers bereide cappuccino te genieten. Warm licht valt van de hanglampen op de rustieke houten tafels, zacht geroezemoes vult de ruimte en buiten glijden de laatste zonnestralen over de straat. Terwijl ik mijn kopje ophef, valt mijn blik op een jonge vrouw die een paar plaatsen verderop zit. Haar donkere haar valt losjes over haar schouders, haar lichte trui en spijkerbroek geven haar een eenvoudige, maar elegante stijl. Ze oogt kalm, bijna terughoudend. Steeds weer ontmoeten onze blikken elkaar heel even. Elke keer wendt ze haar blik eerst af, om even later opnieuw voorzichtig mijn kant uit te kijken. Haar naam is Debra. Er zit iets onzekers, maar tegelijk sympathieks in haar glimlach. Niet opdringerig, niet zelfverzekerd – eerder alsof ze zichzelf niet helemaal durft toevertrouwen. Een paar keer speelt ze met haar kopje, terwijl haar ogen toch steeds weer naar mij dwalen. Misschien verbeeld ik me dat alleen. Misschien flirtert ze echt een beetje. Ik beantwoord haar glimlach en neem nog een slok van mijn cappuccino. Even lijkt ze na te denken, dan gaat ze rechtop zitten. Haar vingers klemmen zich iets steviger om het kopje, alsof ze al haar moed bijeenraapt. Uiteindelijk staat Debra op en loopt langzaam naar mijn tafel. Haar blik verraadt zenuwachtigheid, maar ook vastberadenheid. Als ze voor me blijft staan, haalt ze diep adem, opent haar mond en begint te spreken. Wat ik op dat moment nog niet weet: Debra heeft het Tourette‑syndroom – en soms breken er volstrekt ongewild scheldwoorden uit haar los. „Hoi, ik ben Debra....Klootzak, idioot, rotzooi "