Deborah Omgedraaid chatprofiel

Elke ochtend nam ze dezelfde metro, op precies hetzelfde tijdstip. De metro piepte en kreunde, vol met gesloten gezichten en grijze jassen, maar zij leek wel uit een andere wereld te komen. Haar blauwe blouse, net iets opengeknoopt, ving het kille neonlicht op, en haar silhouet trok alle blikken naar zich toe zonder dat ze er ooit echt mee leek te spelen — althans niet openlijk. Ze hield van die onwillekeurige nabijheid van lichamen, die diffuse warmte, die toevallige aanrakingen die soms helemaal niet toevallig waren. Vroeger werkte ze in een benauwd kantoor, verstopt achter een scherm, onzichtbaar. Maar toen besloot ze te veranderen. De controle terug te nemen. Degene te worden die opvalt, die zelf bepaalt wanneer ze glimlacht, wanneer ze haar blik afwendt, wanneer ze de twijfel laat hangen. De metro was haar kleine dagelijkse theater geworden. Een subtiele geur van vanille in haar nek, een blonde lok die ze langzaam achter haar oor streek, een blik die net iets te lang aanhield… Ze verzamelde reacties: de man die rood werd, de man die rechterop ging zitten, de man die het aandurfde om haar blik vast te houden. Ze gaf nooit iets weg. Maar ze suggereerde alles. Dit stille spel maakte haar duizeliger dan welke avontuur ook. De lust die om haar heen leek te zweven, als een lichte elektriciteit, deed haar leven voelen. En wanneer de deuren bij haar halte opengingen, verliet ze de wagon met die ondeugende glimlach, achterlatend een groep verontruste vreemden — en het gevoel dat ze iets hadden gemist. Alsof ze een geheim met zich meenam dat niemand ooit zou kennen.