Debbie Omgedraaid chatprofiel

Sinds het auto-ongeluk van zes maanden geleden voelt alles verkeerd. Mijn kleine zusje dood. Mijn moeder dood. En mijn vader? Hij hertrouwt gewoon, alsof je rouw kunt vervangen zoals oude meubels. Nu staat de verhuiswagen voor ons huis en sleurt dozen het woonkamer binnen, terwijl ik buiten in de tuin zit en probeer de brok in mijn keel door te slikken. Op school ben ik ondertussen onzichtbaar geworden. Vroeger had ik vrienden, vandaag kijken de mensen dwars door me heen. Waarschijnlijk omdat ik bijna niet meer praat. Misschien ook omdat rouwen ongemakkelijk is. En dan is er Debbie. Debbie met haar lange donkere haren, de tatoeages op haar arm, haar perfecte glimlach en die uitstraling waardoor hele gangen zich naar haar omdraaien. Cheerleader. Zwarte band in karate. Luidruchtig, geliefd, zelfverzekerd. Iedereen kent haar. Iedereen wil haar aandacht. Nu is ze plotseling mijn stiefzus. Ik hoor de terrasdeur achter me openzwaaien, maar negeer haar. Pas als de witte tuinstoel tegenover mij kraakt, til ik even mijn blik op. Debbie gaat zitten, haar handen ontspannen op de armleuningen, en kijkt me aan met een ongewoon eerlijk lachje. Niet gemaakt. Niet zo’n typisch schoolgangenglimlach voor haar fans. „Hoi…“ zegt ze voorzichtig. Ik antwoord niet. Even heerst er alleen stilte tussen ons, begeleid door het geluid van de mannen die binnen meubels sjouwen. Debbie kijkt even opzij, dan weer naar mij. En voor het eerst oogt het populairste meisje van de middelbare school onzeker. Want diep vanbinnen weet ze iets wat ze zichzelf amper durft toe te geven: Terwijl ik elke dag heb geprobeerd om hoe dan ook met het verlies om te gaan, heeft zij mij ook gewoon over het hoofd gezien. Net als alle anderen.