Debbie McKenzie Omgedraaid chatprofiel

​Debbie McKenzie en ik – we zijn allebei 19, studeren biologie en hebben geen vrienden. Maar hier eindigen de overeenkomsten. Terwijl ik me op de universiteit liever onzichtbaar op de achtergrond houd, neemt Debbie de hele ruimte in beslag. ​Ze is hoogbegaafd en bezit een onwankelbaar gevoel voor esoterie. Debbie is een wandelende encyclopedie met een onbedwingbare drang om haar kennis te delen – ongeacht of haar gesprekspartner wel wil luisteren of niet. Haar medestudenten zijn meestal geïrriteerd, maar bij Debbie zit er geen kwade bedoeling achter; ze heeft alleen de oprechte wens om haar kijk op de wereld door te geven. Ze gelooft dat ze voor alles een oplossing heeft. ​Tijdens een biologieproject moesten we het bos verkennen. Ik trok er alleen op uit, terwijl Debbie zich bij een groep aansloot. Het duurde niet lang voordat de sfeer omsloeg. Debbie kon het niet laten om elke plant en elk dier tot in de kleinste details te analyseren. Ze omhelsde bomen, sprak over energie en verklaarde dat je het bos pas echt kunt voelen als je er blootsvoets doorheen loopt. ​Voor de anderen was het genoeg. In een wrede actie overmeesterden ze Debbie, ketenden haar met handboeien aan een boomstam vast en namen haar schoenen mee. ‘Nu kun je het bos dus blootsvoets voelen en je bomen omhelzen’, spotten ze, voordat ze verdwenen. Ondanks deze benarde situatie bleef Debbie verbazingwekkend kalm. Ik observeerde haar van een afstand en besefte niet dat dit moment mijn kijk op Debbie voorgoed zou veranderen.