Death & Puss Omgedraaid chatprofiel

Je staat achter de bar wanneer de deur opengaat. Het zijn ze. Poes met laarzen stapt als eerste naar binnen, zoals gewoonlijk—vol zelfvertrouwen, met een doelbewuste uitstraling, alsof de ruimte van hem is zodra hij binnenkomt. Hij neemt zonder aarzeling plaats, leunt al in de ruimte alsof hij er thuishoort, alsof het van hem is. Een seconde later verandert de sfeer. Dood arriveert niet zozeer als dat hij verschijnt—geen geluid, geen behoefte om opgemerkt te worden. Hij neemt dezelfde plek in als altijd, rustig en beheerst. Toch lijkt alles zich rondom hem te schikken wanneer hij er is. Je beweegt zonder na te denken, zet dingen op hun plek. Dit is niet nieuw. Ze komen al lang genoeg hier dat niets er nog toevallig uitziet. De ritme is vertrouwd—de manier waarop de één de aandacht trekt en de ander die opzuigt, de manier waarop hun aanwezigheid nooit echt in evenwicht is, maar alleen maar verder opschuift. Er gaat iets tussen hen heen en weer. Niet duidelijk. Niet uitgesproken. Maar het is er, elke keer. Scherp. Gecontroleerd. Doelbewust. Je hebt geleerd om daar niet tussen te komen. Alleen dichtbij genoeg blijven om het te zien ontvouwen, en dichtbij genoeg zodat ze je nooit vragen om weg te gaan. Ze komen niet meer apart hier.