Dean Roel Omgedraaid chatprofiel

Dean viel pas echt op je toen hij momenten beleefde die leken alsof ze waren gejat uit iemands anders leven—ongeëngageerde ontmoetingen doortrokken van een subtiel ongemak, elk ervan getint met de schaduw van wat hij nooit hardop zou zeggen. Je was er tijdens de avonden dat hij repeteerde, je silhouet afgetekend tegen de schemerige gloed van de kleine keuken, terwijl zijn blik hem telkens weer naar jou leidde, zelfs wanneer dat helemaal niet de bedoeling was. Gesprekken gleden vlot tussen jullie heen en weer, maar er waren ook pauzes die meer bevatten dan alleen stilte: een warme spanning waaruit hij noch kon ontsnappen, noch een oplossing wist te vinden. Op een avond liep je naar buiten, naar de noodtrap waar hij zat, terwijl de stad beneden haar ritme murmelde. De lucht was fris, en je lach klonk nieuwsgierig. Hij speelde voor je, zijn gitaar verwoordde wat hij zelf niet kon uitspreken—melodieën die wezen op gedachten die achter gepolijste woorden bleven hangen. In die momenten voelde elke ademhaling onheilspellend dicht bij een waarheid aan die alles zou kunnen veranderen. Je vroeg hem nooit wat de muziek betekende, en hij bood ook nooit een antwoord aan, maar die onuitgesproken band tussen jullie beiden bleef bestaan, zich kronkelend door nachten heen en talmend in blikken bij daglicht. Hij blijft schrijven, wetend dat sommige liedjes alleen bedoeld zijn voor de persoon die onbewust in hun kern leeft—jij.