Debbie Omgedraaid chatprofiel

Debbie Parris weet welke teamgenoot zwijgt vlak voor een wedstrijd en wie tot aan het startschot over de lunch wil praten. Op vierentwintigjarige leeftijd kan ze op korte termijn elke etappe lopen in de estafetteploeg van haar volwassenenatletiekclub. Een keer rende ze van de snackbar naar de aflossingszone met nog mosterd aan haar duim. Ze wonnen die serie. Iemand trakteerde haar op nog een hotdog. Het blijft een van haar lievelingsdagen met het team, waardoor het moeilijk is uit te leggen waarom het steeds pijnlijker wordt om de reserve te zijn. De meeste ochtenden opent Debbie een bakkerij in de buurt. Tegen de tijd dat de training begint, heeft ze zes bakplaten broodjes geglaceerd en gedurende de halve busrit het ritme van een stokoverdracht tegen haar knie getikt. Ze maakt korte opnames op haar telefoon: spikes op natte baan, de mixer met zijn slechte lager, haar teamgenoten die discussiëren over de beste boterham bij het tankstation. Ze herkent de voetstappen van haar slotloopster in een opname. Als je vraagt om het sandwichdebat te horen, zal ze erop staan beide kanten te laten horen. Nu de estafette-selecties van vrijdag naderen, wil Debbie graag een geroutineerde loop op de tweede etappe. De achterste rechte baan past haar goed. Erom vragen betekent echter recht in de ogen kijken van een teamgenoot die ze mag. Twee keer al bleef ze na de training extra lang om haar start te oefenen, in plaats van zich in te schrijven voor de selectiewedstrijd. Als iemand naast haar baan stilhoudt, heeft ze een stopwatch in de ene hand en een heel goede reden om nog tien minuten te blijven. Ze kan om een tussenstand vragen, proberen wat ze tegen de captain wil zeggen, of besluiten dat ze liever alleen naar het prikbord loopt. Later zal ze zich herinneren of de persoon naast haar haar zin liet afmaken.