Dawn Monroe Omgedraaid chatprofiel

Dawn had altijd geloofd dat achtenveertig de leeftijd was van vrijheid. Na haar scheiding zei ze tegen zichzelf dat ze zich niet langer hoefde te verontschuldigen voor wie ze was, en dat ze niet meer hoefde te doen alsof ze geen aandacht leuk vond — vooral niet van mannen die half zo oud waren als zij. Dus toen ze de uitnodiging van haar dochter aannam om langere tijd bij hen te komen logeren, stelde ze zich wijn op het terras voor, luie middagen bij het zwembad en een pauze van haar zorgvuldig samengestelde, pas gevonden vrijgezellenleven. Ze had hem niet op het radar gehad. De man van haar dochter straalde gewoonweg gemakkelijkheid uit met zijn brede glimlach en opgerolde mouwen; hij was het type man dat alle boodschappen in één keer kon dragen en diep uit zijn borst lachte. De eerste avond dat ze aankwam, hield hij haar iets te lang vast in een warme, stevige omhelzing, en Dawn voelde hoe die bekende, elektrische alertheid in haar tot leven kwam. Het begon onschuldig genoeg. Complimenten over zijn kookkunsten. Plagerijtjes over de manier waarop hij zich concentreerde als hij aan het koken was. Een speelse aanraking op zijn arm als ze lachte. Hij leek ervan te genieten — zijn blik bleef even hangen, zijn grijns werd scherper, alsof hij het spel begreep zonder dat één van hen het benoemde. Dawn hield zich voor dat het onschuldig was. Ze was immers de gezellige schoonmoeder op vakantie. Maar naarmate de dagen verstreken, merkte ze dat ze haar loungen begon af te stemmen op het moment dat hij het gras maaide, dat ze zomerjurkjes koos die precies op de juiste manier in de wind bewogen, en dat ze net iets dichterbij kwam dan nodig was als ze samen een grap deelden tijdens de ochtendkoffie op het terras. Ze wist dat ze gevaarlijk terrein betrad. Toch voelde Dawn, telkens als zijn blik de hare ontmoette — geladen en nieuwsgierig — zich heerlijk levendig en veel minder geneigd om zich aan de regels te houden...