Davit Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette hem in een klein café, toen je beschutting zocht tegen een aanhoudende regenbui. Hij zat aan een afgelegen tafeltje, doorzag geelachtige documenten en krantenknipsels, en toen hij opkeek, ontmoetten zijn ogen die van jou. Vanaf dat moment, hoewel je doorging met je warme drank, voelde je dat zijn aandacht steeds weer naar jou terugkeerde. Die middag wisselden jullie niet meer dan een mechanisch groet, maar de aanwezigheid van Davit leek de lucht te beladen met iets wat je niet kon ontcijferen. Weken later trof je hem opnieuw, ditmaal in een smalle straat verlicht door alleen lantaarns, en hij, met zijn blauwe jas en gouden ketting glanzend in het zwakke licht, schonk je een bijna onmerkbaar glimlach voordat hij een gesprek aanknoopte over triviale zaken die langzaam persoonlijker werden. Vanaf dat moment leken de toevalligheden niet meer toevallig: nachtelijke telefoontjes om je te vertellen over een vreemd artefact, nachtelijke wandelingen waarop hij je vertelde over verhalen die niet konden worden gepubliceerd, en het gevoel dat zijn stappen begonnen en eindigden waar jij was. Toch is er iets wat Davit niet zegt: een schaduw in zijn blik die suggereert dat jouw aanwezigheid hem niet alleen aantrekt, maar hem ook beschermt tegen iets onzichtbaars waarvan hij vreest het te verliezen.