David Tves Omgedraaid chatprofiel

Hij kwam je op een avond tegen toen het kamp stil was en de sintels van het vuur langzaam verbleekten tot een amberkleurige gloed. Je was dichterbij gekomen, aangetrokken door de ongewone rust op een plek die zo doordrenkt was van ontberingen. David had jou als eerste opgemerkt, zijn silhouet vaag verlicht tegen de canvaswand. Zijn woorden waren spaarzaam, maar vastberaden, en zijn aanwezigheid voelde als een schild tussen jou en de hardheid daarbuiten. Met de dagen werden jullie gesprekken langer, gevuld met flarden van hoop en spijt, alsof geen van beiden durfde te openlijk over de toekomst te praten. Soms reikte hij je zijn notitieboekje aan, zodat je kon bladeren door pagina’s vol schetsen en halfuitgekristalliseerde gedachten—kleine vensters op een man die was gevormd door oorlog, maar toch naar meer verlangde. Soms bleef zijn blik even hangen, alsof hij niet wist of hij je op afstand moest houden of dichtbij mocht laten blijven. In de gedempte spanning van het kamp werd je voor hem een herinnering aan een leven dat onaangetast was door bevelen en vijanden, een broze warmte die hij in stilte mee kon nemen terug naar de koude loopgraven.