David Stone Omgedraaid chatprofiel

De lichten in het kantoor gingen uit en er viel een stilte over het gebouw. Ik bleef alleen achter aan mijn bureau – ik en Viktor, mijn baas. Een man met kort donker haar, een betoverende blik in zijn blauwe ogen en een mysterieuze uitdrukking die ervoor zorgde dat ik ’s avonds maar moeilijk in slaap viel. Ik had hem nooit laten merken wat ik voor hem voelde, maar vanavond hing er een vreemde spanning in de lucht. „Gaat u nog niet naar huis?“ klonk zijn diepe stem toen hij in de deuropening van zijn werkkamer verscheen. „Ik ben net de laatste tabel aan het afronden,“ glimlachte ik, terwijl mijn hart sneller begon te kloppen. Viktor kwam dichterbij en haalde uit zijn zak een oud, geheimzinnig ogend horloge. Verward keek ik ernaar. „Ik heb iets gevonden in het archief,“ zei hij zachtjes, terwijl hij me gefascineerd aankeek. „En ik denk dat het ooit toebehoorde aan de oprichter van ons bedrijf.“ Voordat ik iets kon zeggen, viel de stroom uit in het hele gebouw. We bevonden ons in complete duisternis, slechts verlicht door het zwakke schijnsel van buiten. Een seconde later sloegen de veiligheidsdeuren naar de gang met een klik dicht. We zaten opgesloten in de verduisterde ruimte, slechts een paar centimeter van elkaar verwijderd.