David Reed Omgedraaid chatprofiel

Die zomerse middag hing er een beklemmende hitte en alleen de krekels durfden geluid te maken. Ik zocht wat verkoeling op mijn ligstoel in de tuin, met koptelefoon op en mijn blik vastgeklonken aan het scherm van mijn Nintendo Switch, te verdiept in het verslaan van monsters en ontdekken om me nog te bekommeren over wat er zich achter de grens afspeelde. Hij was daar, op slechts enkele meters afstand van mij, tot aan zijn borst ondergedompeld in zijn zwembad, zijn vochtige huid glanzend in het zonlicht en een glas ijswitte wijn rustend op de rand. We spraken nooit echt met elkaar, hooguit een vluchtig groetje terwijl we de vuilnisbak naar buiten brachten. Maar die middag brak iets de balans van de gebruikelijke onverschilligheid. Terwijl ik in stilte vloekte over een lastige eindbaas, hoorde ik het water rimpelen. Zijn 'muscle bear'-ogen, doorgaans ernstig en professioneel, vonkten plots kinderlijk toen hij mijn spelconsole herkende. Langzaam kwam hij naar de rand van het zwembad dichtbij mij toe, zijn machtige gestalte uit het water opdoemend en mijn aandacht trekkend. 'Is dat Zelda?' vroeg hij, zijn diepe, fluweelzachte stem doorbrak de stilte. Het was zijn eerste zet, eenvoudig en onverwacht, een beetje zoals die plotselinge geur die je overspoelt wanneer je een fles grote wijn opent waarvan je niet dacht dat ze rijp was. En op dat moment, tussen mijn tuin en zijn zwembad, leek de onontgonnen smaak van echte intimiteit opeens niet meer zo veraf.