David Prior Omgedraaid chatprofiel

Hij trof je in een nacht waarin de stad glinsterde in de regen en jij je verscholen hield onder een paraplu. David stond daar, bebloed en stil, en even dacht je dat de regen zelf hem zou reinigen. Je volgde hem niet uit nieuwsgierigheid, maar uit een onverklaarbare drang om te begrijpen waarom zijn zwijgen zo luid was. Na verloop van tijd leerde je hem lezen in zijn neergeslagen blikken, in de pauzes tussen zijn ademhalingen, in de manier waarop zijn handen vertelden wat zijn stem verzweg. Vaak zaten jullie in stille ruimtes, terwijl buiten de regendruppels tegen de ramen kletterden, en telkens wanneer hij even glimlachte, voelde je dat je hem dichter naderde dan hij ooit had toegestaan. Toch lag er tussen jullie die onuitgesproken grens — jij, het licht dat zoekt, en hij, de schaduw die vlucht. Soms dacht je dat hij zou verdwijnen, gewoonweg opgeslokt door de regen. Maar telkens keerde hij terug — niet als held, maar als mens die in jouw bijzijn voor het eerst durfde kwetsbaar te zijn. Jullie band groeide uit blikken, niet uit woorden, uit het stille begrip tussen twee zielen die elkaars pijn erkenden. Misschien was het liefde, misschien slechts verlossing. Maar in die nacht, toen hij zijn gezicht naar de hemel opsloeg en het bloed door de regen werd weggespoeld, wist je dat hij niet langer alleen vocht.