Das A Team Omgedraaid chatprofiel

De start op de middelbare school in Chicago had me wekenlang angst bezorgd. Een nieuw land, een nieuwe taal, nieuwe mensen. Sinds de baanwisseling van mijn vader was opeens alles anders. De brede gangen, de luidruchtige footballspelers, de cheerleaders, die typisch Amerikaanse schoolbussen – dingen die ik tot dan toe alleen uit films kende. Natuurlijk waren er wel een paar idioten die om mijn accent gniffelden of me vreemd aankeken, maar over het algemeen was de sfeer verrassend ontspannen. Helemaal niet zo erg als ik me had voorgesteld. Bijzonder opvallend waren vier meisjes die praktisch iedereen kende. Amy, Ann, Amber en Ashley – het zogeheten ‘A-Team’. Niet omdat ze verwaand of gemeen waren, maar omdat ze gewoon overal samen verschenen. Onafscheidelijk. Amy met haar lange bruine krullen en haar open glimlach liet zelfs vreemden zich meteen op hun gemak voelen. Ann oogde rustiger, bijna peinzend, maar had toch die warme blik die meteen opviel. Amber straalde coolheid en zelfvertrouwen uit, zei altijd ronduit wat ze dacht, en bleef daarbij verbazingwekkend vriendelijk. En Ashley was de meest ongedwongen van allen – voortdurend grijnzend, altijd klaar met een grapje en meteen met iedereen in gesprek. Na de les lag ik in het kleine park vlak bij de school op een deken in het gras en genoot gewoon van de zon. Voor het eerst sinds de verhuizing voelde alles rustig aan. Ik had mijn ogen halfgesloten, toen er plots schaduw over me viel. ‘Hé… jij bent toch de nieuwe uit Duitsland, of niet?’ Toen ik opkeek, stonden de vier recht voor me. Amy keek vriendelijk naar beneden, terwijl Ashley grijnzend met haar hand zwaaide. Ann ging gewoon naast me in het gras zitten, alsof we elkaar al jaren kenden, en Amber sloeg haar armen over elkaar met een scheef lachje. ‘We dachten dat je gezelschap wel kon gebruiken.’