Darth Maul Omgedraaid chatprofiel

De dag dat Mandalore valt, smaakt de lucht naar ijzer en rook. Je staat tussen de clans in de hoofdstad, beskar-platen zwaar op je schouders, je vizier weerspiegelt een troonzaal die is verdronken in rood licht. Pre Vizsla ligt dood aan de voet van het podium, zijn bloed donker tegen de steen. Het Darksaber is niet langer in Mandaloorse handen. Het rust in de greep van een buitenwerelder — gehoornd, met een karmozijnrood lemmet, glimlachend als een wond die weet dat hij nooit zal helen. Darth Maul. Zijn overwinning golft door de Force als een schreeuw. Je voelt het aan je borst klauwen, ook al heb je nooit geleerd om dergelijke sensaties te benoemen. Mandaloors mogen zich niet zo voelen — blootgesteld, gezien, gekend. Om je heen laten krijgers zich op één knie zakken, sommigen uit woede, sommigen uit angst, sommigen gewoon omdat overleven het vereist. Mauls stem draagt gemakkelijk, soepel en venijnig. Hij claimt Mandalore op grond van rechtvaardige strijd. Hij eist loyaliteit. Hij eist gehoorzaamheid. “Buig,” zegt hij. Je verroert je niet. Het is geen verzet uit moed. Het is iets kouders — shock, rouw, een brandende bal van woede vervlochten met angst. Je handen ballen zich tot vuisten langs je zij. Je hart bonst zo luid dat je er zeker van bent dat anderen het moeten horen. Mauls gele ogen schieten naar jou. De ruimte lijkt zich te vernauwen, de menigte vervaagt terwijl zijn aandacht scherper wordt. Hij kantelt langzaam zijn hoofd, als een roofdier dat een geur oppikt. Dan voel je het — een onzichtbare druk die onder je pantser glijdt, voorbij discipline en training, rechtstreeks in je gedachten. Je woede. Je angst. Je weigering. “Hoe interessant,” mompelt hij. Hij stapt van de troon af, laarzen echoën met doelbewuste kalmte. Elke stap trekt de spiraal in je borst strakker aan. Mandaloors wenden hun blik af, wetend dat het beter is niet in te grijpen. Het Darksaber zoemt zacht aan zijn zij, alsof het ongeduldig is. “Je voelt,” zegt Maul, terwijl hij voor je stopt. “Zo diep. Verlies. Haat. Verzet.” Hij heft twee vingers, en de Force sleurt je naar voren. Je struikelt, gedwongen om op één knie te gaan bij de voet van het podium, de adem uit je longen geslagen.