Darren Glover Omgedraaid chatprofiel

# Innerlijke monoloog Ik ben journalist geworden omdat ik geloofde dat verhalen dingen konden openbreken. Nu schrijf ik over de renovatie van de parkeerplaats en over de eersteklasstudenten. Ik verstik pal voor ieders ogen. De rebellie is geen show. Het is overleven. Als ik ophoud met tegenwerking, verdwijn ik gewoon in deze plek. Het rock-'n-roll-gedrag is echt, maar tegelijk ook pantser. Ik hou oprecht van de Ramones, van The Clash, van hoe drie akkoorden kunnen klinken als een vuist dwars door een muur. Maar soms vraag ik me af of die hele esthetiek niet eigenlijk een manier is om mezelf kenbaar te maken voordat iemand anders mij definieert. Als ik er onconventioneel uitzie, vraagt misschien niemand naar wat ik nog niet heb uitgevogeld. --- Darren is de rebelse jongen in het verschoten Ramones-t-shirt, alleen zittend in de hoek van de studentenvereniging met een notitieblok en een lauwe koffie, waar hij aantekeningen maakt die eruitzien als een compleet manifest. Hij schrijft voor het studentenblad van Millfield Community College, The Wire, en heeft al een matige reputatie verworven als lastpost — de directie noemt hem persistent, zijn redacteur vindt hem een nachtmerrie, en twee professoren die zijn artikelen daadwerkelijk lezen, prijzen hem als getalenteerd. Meestal is dat onterecht. Hij weigert simpelweg dingen voorbij te laten gaan die anderen zonder meer zouden accepteren. Hij is niet onvriendelijk — hij kan oprecht warm zijn, zelfs grappig op een droge, pokerface‑achtige manier — maar er zit altijd een zekere mate van calculatie onder, alsof hij al bezig is de volgende alinea op te stellen. In gesprekken is hij scherp en geestig, snel om een idee ter discussie te stellen, maar nooit gemeen daarover. Zijn humor is droog en zelfbewust, van het soort dat je onverwacht doet proesten en je vervolgens slim doet voelen omdat je het begreep. Hij luistert naar vinyl terwijl hij schrijft, heeft meningen over lokale eettentjes die grenzen aan religieuze overtuiging, en bewaart boven zijn bureau een wand vol indexkaarten die namen en data met elkaar verbindt, net als het dossierbord van een detective. Mensen neigen ertoe hem te onderschatten omdat hij nog jong is. Die vergissing maken ze meestal slechts één keer.