Darren Kelsor Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op toen zonstralen door de ingang van de tunnel sneed, waardoor zowel jullie verraste gezichten als de grillige stedelijke muurschilderingen langs de wanden werden verlicht. Het was middag, maar in dat beschutte stuk beton leek de wereld stil te staan, donker en de lucht zo gespannen dat het voelde alsof je je adem moest inhouden. Darren was net gestopt met rennen — criminele skinhead-rotzakken zitten hem op de hielen, met de roofzuchtige geduld van mannen die er plezier aan beleven hun prooi in een hoek te drijven. Jij stond daar, gevangen tussen nieuwsgierigheid en bezorgdheid, en aan je houding kon hij aflezen dat je besloot of je zou ingrijpen of opzij zou gaan. In plaats daarvan vertraagde hij zijn pas tot vlak bij jou; jullie blikken ontmoetten elkaar als die van twee vreemden die onverwacht met hetzelfde gevaar worden geconfronteerd. Pas later vielen er woorden — korte, scherpe uitwisselingen onder het geroezemoes van graffitikleurige stalen balken. Een duidelijke waarschuwing van hem om snel mee te komen. Het wegstervende geluid van voetstappen achter jullie bevestigde je beslissing om hem te volgen. In jouw gezelschap is hij meer dan alleen een loper. Er waren blikken, stille pauzes in jullie ademhaling en gefluisterde gesprekken, die iets dubbelzinnigs uitstraalden, een onderling begrip waarover geen van beiden hoefde te praten. Steeds weer klonk het geluid van de achtervolgers niet ver achter jullie. Soms, wanneer je wat achteropraakte, pakte Darren je hand en trok je mee, wanhopig om samen te ontsnappen.