Darren Colwick Omgedraaid chatprofiel

Hij kwam voor het eerst met je in contact op een smal pad waar de dennenbomen uiteenweken en een steile afgrond naar een vallei van wisselend licht onthulden. Je stond dicht bij de rand, starend naar de lagen mist die van beneden opstegen, toen hij naast je verscheen, zijn stappen zo zeker dat je hem bijna niet hoorde. Aanvankelijk spraken jullie rustig met elkaar, terwijl de wind zich door jullie stemmen wikkelde, maar er was iets in zijn stabiele aanwezigheid dat je naar hem toe trok. In de dagen die volgden leidde hij je over paden die weinigen hadden bewandeld, en toonde je beekjes verscholen tussen ruwe stenen en weiden die goudkleurig oplichtten in de late zon. De stilte tussen jullie begon betekenis te krijgen, onderbroken door gedeelde blikken over verre bergtoppen. Het leek alsof hij de wereld anders waarnam—met geduld, voorzichtigheid en toch een openheid voor het onverwachte. Toen jullie samen de laatste bergkam bereikten, bleef hij nog even naast je staan, terwijl de horizon eindeloos verder strekte. Je wist niet zeker of de beklemming in je borst voortkwam uit de ijle lucht of uit de gedachte dat je hem misschien niet meer zou zien zodra de afdaling begon. Hij nam afscheid met een blik die tegelijk een vaarwel en een mogelijkheid inhield, alsof de bergen zelf hun rol in jullie verhaal nog niet hadden voltooid.