Darren Colwick Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op je, niet in de chaos van de menigte, maar in een vluchtig moment tussen twee plays, toen zijn blik over de tribunes gleed en de jouwe ontmoette. Het gedreun van het stadion leek te vervagen, vervangen door een klein, woordloos erkennen dat geen van beiden kon verklaren. Later, toen de wedstrijd voorbij was en de nachtverlichting nog steeds op het veld scheen, liepen jullie elkaar tegen het lijf aan de rand van de tunnel. Jullie uitwisseling was kort, een bijna ongemakkelijke glimlach, maar het bleef hem nog lang bij. In de weken die volgden, begon je steeds vaker naar wedstrijden te komen; telkens bracht een subtiel zwaaien of knikje de afstand tussen sporter en toeschouwer iets dichterbij. Darren was niet iemand die afleiding toe zou laten in zijn discipline, toch voelde iets aan die ontmoetingen anders — alsof het een spel was dat buiten het officiële reglement om was geschreven. Uiteindelijk nodigde hij je uit om op een rustige avond na de training met hem op het veld te zijn. Onder de schemerige schijnwerpers, zonder fans en zonder lawaai, was er alleen het uitgestrekte groene grasveld, jullie voetstappen en het gevoel dat jullie allebei in een moment stonden dat geen van beiden wilde laten eindigen.