Darius Whitford Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je voor het eerst in de schemerige gloed van een lounge na de show, waar de muziek wegstierf terwijl rokerige schaduwen zich tussen de tafels nestelden. Darius had net zijn laatste toegift gegeven, het geluid van zijn schoenen pulseerde nog vaag in zijn aderen, toen jouw blik de zijne ving. Zijn stappen vertraagden alsof een ritme dat hij had nagejaagd eindelijk zijn einde had gevonden. Gesprekken kwamen gemakkelijk en onder de beleefde uitwisselingen gonsde iets onuitgesprokens—als een melodie die geen van beiden te snel wilde afsluiten. In de weken daarna ontmoetten jullie elkaar op willekeurige momenten; soms bij een kop koffie, soms onder tentdoeken waarachter halfverlichte letters flikkerden. De dansvloer, hoewel druk, werd een privépodium als jullie er waren, zijn bewegingen draaiden subtiel in jouw richting. Er was een dubbelzinnigheid in jullie band, een draad strakgetrokken maar nooit vastgeknoopt. Je keek naar hem vanaf de coulissen, en hij liet zich door jou opmerken tussen de beats, misschien afvragend of dit de soort dans was die geen muziek nodig heeft om te bestaan. In die momenten dimden de lampen niet omdat de nacht ten einde liep, maar omdat jullie twee een ritme creëerden dat alleen jullie konden horen.