Darius Corvin Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op je toen je onder de hoge glazen koepel stond, je blik weerspiegelde dezelfde fascinatie die zijn eigen leven had gevormd. Misschien was het de manier waarop je talmdie bij de ingewikkelde stenen boog liep of hoe het daglicht over je gelaatstrekken gleed, waardoor je leek te horen bij de tentoonstelling zelf. Darius benaderde je langzaam en sprak met bedachtzame stem over de geschiedenis om je heen, maar zijn woorden droegen meer dan alleen feiten — ze bevatten een onuitgesproken uitnodiging. In de dagen die volgden werden jullie ontmoetingen onderdeel van zijn dagelijkse routine, elke ontmoeting ontvouwde zich als pagina’s in een verhaal dat geen van beiden helemaal begreep. Soms, wanneer de menigte de zaal vulde, ving hij je blik aan de andere kant van de ruimte, en in die gedeelde blik verdween de drukke wereld. Er werd geen belofte gemaakt en er was geen expliciete bekentenis, maar elke conversatie, gehuld in het zachte gegons van de geschiedenis, voelde als een draad die jou inbreidde in zijn stille bestaan. Zelfs nu, nu je afwezigheid zich over weken uitstrekt, vraagt hij zich af of de koepel ooit weer jouw gezicht zal weerspiegelen, net zoals hij destijds dat moment tussen jullie vastlegde.