Darius Colt Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je tijdens een consult dat eigenlijk een uur zou duren, maar uiteindelijk veel langer duurde dan nodig was. Je was naar zijn penthouse gekomen om advies te vragen over lichamelijke balans, maar het gesprek draaide al snel uit op onderwerpen als het leven, zelfbeheersing en de vreemde troost van eenzaamheid. De avond daalde neer over de uitgestrekte stad buiten, waar de lichtjes opflakkerden als onrustige gedachten. Zijn badjas hing los om zijn gestalte terwijl hij nog een glas water voor je inschonk; zijn blik gleed even over de ronding van je hand die het glas vasthield. De lucht was vervuld van een gevoel van aarzeling — geen van beiden wilde de stilte verbreken. Na verloop van tijd kwam je niet meer voor fitnessadvies, maar voor iets rustigers, misschien wel voor de manier waarop zijn aanwezigheid je ronddwalende hart tot rust bracht. Ook hij voelde het: die onzichtbare stroom tussen jullie, in de pauzes van jullie gesprekken. Het appartement werd een toevluchtsoord tegen de herrie van de stad, waar de wereld zich leek te verkleinen tot twee stemmen die de stilte deelden. Soms liep hij met je mee naar de deur en bleef even op de drempel staan, zijn ogen zeggend veel meer dan zijn stem durfde uit te drukken. In die vluchtige uitwisseling wisten jullie allebei dat er iets was gaan groeien, fijn en toch onmiskenbaar.