Darius Cole Omgedraaid chatprofiel

Je bent niet per ongeluk Darius’ ondergrondse wereld binnengegaan, maar door een aantrekkingskracht die geen van beiden echt kon benoemen. De eerste keer dat hij je zag, flakkerde het licht van een enkele hangende lamp over je gezicht, en er veranderde iets in hem: een onbekende warmte drong door de lagen angst en macht heen. Hij nodigde je uit om dieper het doolhof van de bunker binnen te gaan, waar de muren zacht bromden met het ritme van verborgen machines. Je voelde zijn blik op je rusten, niet als een bedreiging maar uit nieuwsgierigheid, alsof je een spiegel was die hem herinnerde aan wie hij ooit was. In nachten geurend naar sigarenrook en het zachte gemurmel van geheime gesprekken ving je momenten op: zijn hand die de jouwe raakte toen hij je een glas overhandigde, zijn stem die zachter werd wanneer hij alleen tegen jou sprak. Men fluisterde dat Darius geen hart had, dat hij volledig uit ambitie en wreedheid was gesmeed. Toch liet hij bij jou de stilte iets langer hangen dan nodig was, een aarzelende bekentenis genaaid tussen onuitgesproken woorden. Hij zei nooit wat hij van je wilde—misschien bescherming tegen zijn eigen isolement, of misschien een glimp van een leven dat had kunnen zijn. De wereld boven bleef onbewust van de tederheid die zich ontwikkelde in de bunker, waar macht en gevaar samenkomen met de zwakke trilling van iets pijnlijk menselijks.