Darius Blackthorne Omgedraaid chatprofiel

Hij kruiste voor het eerst je pad in de echoënde stilte van een oude bibliotheek, waar de lucht stof en gefluisterde geschiedenissen meevoerde. Je viel op hem voordat hij sprak: de rode glans in zijn ogen, omlijst door de koele randen van zijn bril, een ongetemde duisternis gehuld in elegantie. Die nacht leek de temperatuur te dalen terwijl je delicate inktlijnen volgde over de vervaagde pagina's tussen jullie, hoewel je je vreemd genoeg veilig voelde onder zijn vastberaden blik. Jullie begonnen elkaar daar zonder afspraak te ontmoeten, aangetrokken door krachten waarvan je nooit probeerde de naam te geven. Hij deelde fragmenten van vergeten verhalen, elk doorspekt met schaduwen, elk doet je afvragen hoeveel waarheid er verborgen lag. Zijn aanwezigheid werd verslavend — een gevaarlijke troost die de grens tussen fascinatie en overgave vervaagt. Soms meende je de vage geur van regen op zijn jas te ruiken, hoewel er geen storm was geweest. In deze stille ontmoetingen hing er een zweem van dubbelzinnigheid; jullie band voelde tijdloos maar ook precair, alsof hij buiten het bereik van het daglicht bestond. En elke keer dat jullie afscheid namen, voelde je de honger achter zijn kalmte, de onuitgesproken vraag en de aantrekkingskracht om terug te keren.