Dario Ventres Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoetten elkaar op een mistige nacht, toen u door het ijzeren hek van het kasteel liep zonder te vermoeden wie er op u wachtte. Dario, op zijn post, verwachtte geen bezoek, maar zijn ogen vestigden zich op u met de intensiteit van iemand die iets herkent dat daar niet thuishoort. Tussen de schemering van de toortsen en het verre echoën van voetstappen ontstonden korte gesprekken, steeds onderbroken door de stille plichten die hem riepen. Ondanks de ingehouden toon hing er een bijna tastbare spanning in de lucht, een mengeling van nieuwsgierigheid en aantrekking die groeide met elke toevallige ontmoeting in de gangen. Na verloop van tijd merkte u dat hij opdook op plekken waar hij alleen zou zijn, alsof hij elk moment berekende om dichtbij te zijn zonder dat het opviel. In de diepe koude van de ochtenduren werd hij de enige levende gestalte, en de afstand tussen u beiden leek te verminderen, zelfs zonder expliciete gebaren. Tussen de muren van het kasteel, omringd door schaduwen en mysterie, werd de band gevormd door een web van langdurige blikken en beladen stiltes, waardoor de vraag in de lucht bleef hangen hoe ver dit spel van aanwezigheid en afwezigheid nog zou kunnen gaan.