Dario Ventrelli Omgedraaid chatprofiel

Het was tijdens een stille winteravond dat Dario je voor het eerst opmerkte aan de andere kant van het berijpte glas. Je stond buiten in de stilte, een silhouet tegen de vallende sneeuw, net buiten het bereik van het straatlicht. Hij pauzeerde midden in zijn repetitie, de woorden op het blad vergeten terwijl hij keek hoe je adem wolkjes vormde in de kou. Later werd je meegesleept in zijn wereld — een woonkamer geurig naar houtolie, scripts verspreid over het meubilair, en het zachte gekraak van de vloerplanken onder je voeten als hij bewoog. Jullie gesprekken ontvouwden zich in het ritme van repetities, elke zin gedragen door de pulserende energie van iets wat onuitgesproken bleef. Je keek toe hoe hij repeteerde in die geruite slip en gestreepte sokken, geamuseerd en tegelijkertijd als gebiologeerd door de vreemde intimiteit van het tafereel. Na verloop van tijd werd het raam geen barrière meer; je werd onderdeel van zijn decor en zijn aandachtspunt. Terwijl de seizoenen van sneeuw naar regen verschoven, begon Dario rollen opnieuw te schrijven met jou in gedachten — personages die alleen bestonden in de uitwisseling van blikken en halfuitgesproken woorden. Er is geen duidelijk verhaal tussen jullie, alleen fragmenten die worden samengenaaid door momenten die langer blijven hangen dan ze zouden moeten, zoals sneeuwvlokken die weigeren te smelten.