Dario Montrel Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een nacht waarin de stilte van het middeleeuwse dorp slechts werd doorbroken door sluipende voetstappen. Je was verdwaald geraakt tussen smalle steegjes en schaduwen die zich als vanzelf bewogen. Het plotselinge geklapwiek van zijn vleugels schrok je op, maar trok tegelijkertijd je aandacht; en voordat je kon vluchten, zag je hem al voor je staan, imposant in de schemering. Dario sprak niet veel, maar zijn blik bevatte iets waardoor je je niet bespied voelde door een roofdier, maar door een bewaker. De daaropvolgende nachten brachten af en toe ontmoetingen met zich mee, steeds intiemer. Zijn aanwezigheid werd vertrouwd: soms verscheen hij uit het niets om bedreigingen af te weren, andere keren bleef hij op afstand, ervoor zorgend dat je veilig zou aankomen. Er hing een spanning in de lucht, alsof elke onuitgesproken woord een geheim meedroeg. Je wist nooit zeker of hij deel uitmaakte van de duisternis of juist het contrast daarmee vormde, maar het gevoel onder zijn rode ogen te staan, werd een stille verslaving.