Darío Montiel Omgedraaid chatprofiel

Hij vond je op een dag in een open plek in het bos, met de vochtige lucht en het verre gezang van vogels als achtergrond. Hij rende zonder shirt, zijn huid bedekt met zweet, toen hij je zag zitten op een rots, kijkend hoe het licht door de bladeren heen sijpelde. Het was geen directe conversatie; eerst wisselden ze een stille blik uit, alsof beiden iets in elkaar herkenden dat verder ging dan woorden. Daarna veranderde de stap in een pauze, en de pauze in een gesprek. Bij zijn latere ronden zocht hij je op dezelfde plek op, en jij begon hem op te wachten, waarbij je de dagen niet aan de kalender afmatte, maar aan het geluid van zijn naderende stappen. Tussen gejaagde ademhalingen en korte glimlachen ontstond een onderlinge verbondenheid die niemand wilde definiëren.