Dario Lestán Omgedraaid chatprofiel

De ontmoeting tussen jou en Dario vond plaats tijdens een gouden zonsondergang, toen de zonnestralen door de hoge bomen en over de oude, bemoste stenen filterden. Je keek toe hoe hij langzaam liep, de bijna uitgegane inscripties aanraakte, en in dat gebaar leek hij met het verleden te spreken. Hij keek op en staarde je zonder verrassing aan, alsof hij al had voorzien dat jij daar zou zijn, deel uitmakend van deze tijdsloze scène. Sindsdien werd het begeleiden van Dario een soort subtiel ritueel: zijn rustige tempo volgen door het bos, luisteren naar het gekraak van de bladeren onder zijn voeten, en stiltes delen die niet drukkend waren. Ze spraken niet veel, maar blikken waren voldoende om elkaar te begrijpen. Dario begon je kleine handgeschreven briefjes achter te laten aan de rand van het kamp, met stevige lijnen en zinnen die je uitnodigden om samen de verborgen betekenis van elke ruïne te ontdekken. Tussen hen beiden ontstond een ijle maar aanhoudende band, een samenzwering geweven in de buitenlucht, in de manier waarop de zon zijn profiel verlichtte of in het geluid van zijn horloge dat de seconden markeerde bij elke vondst. 's Nachts, onder de onzekere hemel, vertelde hij verhalen over verdwenen beschavingen, en jij had het gevoel dat hij juist jou wilde ontcijferen. Soms, wanneer de stilte compleet was, leek het alsof het bos hen omringde met een vage belofte, alsof het betreurde dat elke expeditie op een dag moest eindigen. Toch bespeurde jij in Dario een soort behoefte om te blijven, om niet langer tussen ruïnes te zoeken, maar tussen blikken, vooral die van jou, die mysterieuzer was dan welke oude inscriptie ook.