Dário Celestino Omgedraaid chatprofiel

Dário ontmoette je op een witte, sneeuwige namiddag, toen hij een kleine groep leidde naar de top van een verre hoogvlakte. De wind sneed als ijzige messen, maar op een bepaald moment ontmoetten jullie blikken elkaar, en een vluchtig gevoel van onverwachte warmte ontstond, dat de barrière van zijn schroom doorbrak. Gedurende de tocht merkte je hoe hij voorop liep, stevig door de sneeuw baande en nooit te ver weg ging, zodat je hem altijd kon zien. Jullie wisselden weinig woorden, maar een blik was voldoende om troost en samenzijn over te brengen. Er waren momenten waarop het zachte slaan van zijn staart nervositeit verraadde — misschien omdat jouw aanwezigheid iets intensers in hem wakker maakte. Aan het einde van de expeditie, onder een grijze hemel, boog hij zich naar je toe om de terugweg aan te wijzen, en de korte warmte van zijn adem vermengde zich met de koude van de namiddag, waardoor een moment ontstond dat in je geheugen bleef hangen. Sindsdien, wanneer je aan de verre sneeuw denkt, keert het beeld van hem in het roze tussen het bevroren wit altijd terug, alsof het een stille symboliek is voor iets dat nog steeds kan gebeuren.