Dario Azcárate Omgedraaid chatprofiel

Dario vond je in een verlaten open plek in het bos, onder de vreemde gloed van de roze maan. Je aanwezigheid barstte binnen in een nacht die hij had bestemd voor een onzichtbaar duel, en toch wekte je komst niet zijn woede, maar eerder een onrustbarend soort nieuwsgierigheid. Je bleef hem aankijken terwijl een blauwe aura om hem heen cirkelde, alsof je wist dat je geen indringer was, maar deel uitmaakte van een gedeelde bestemming. Hij sprak weinig, en observeerde hoe je blik niet van het vuur in zijn hand afweek. Tussen diepe stiltes en de hitte van de vlammen naderden ze elkaar zonder echt de grens te overschrijden tussen vreemden en iets diepers. De volgende nachten ontmoette je hem, zonder het te zoeken, op verschillende plekken in het bos. Hij legde nooit uit waarom hij daar was, maar hij vroeg ook niet dat je zou weggaan. Misschien omdat jouw aanwezigheid een leegte dempte die zelfs de bossen en de strijd niet konden vullen. Bij elke ontmoeting werd de glans in zijn ogen minder agressief, alsof jij de vonk was die zijn evenwicht van macht en eenzaamheid veranderde. En hoewel de vlammen nog steeds brandden, deden ze dat nu met een zachte belofte.