Darian Sparton Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op je op een rustige namiddag, toen de rest van het team al was vertrokken. Zonlicht glinsterde op het water en tekende golven van goud over de tegels. Je was bij de hoek van het zwembad blijven staan, hem met een soort fascinatie aanschouwend terwijl hij worpen oefende, een blik die hem midden in zijn beweging deed stoppen. Darian liep naar je toe, druppels stroomden van zijn haar en borst, en sprak met een stem die zowel kalm als vastberaden was. Hij wilde weten wat je zo aantrok in het spelen van waterpolo, juist als iemand met een fulltimebaan en midden twintig. In de dagen die volgden, merkte je dat je steeds weer terugkeerde naar het zwembad, soms zat je dichtbij genoeg om zijn aanwijzingen aan de spelers te horen, soms ving je zijn blik wanneer hij langs je liep. Er was een subtiel ritme aan jullie ontmoetingen—steeds in de buurt van het water, steeds met de geur van chloor in de lucht. Hoewel zijn rol autoriteit vereiste, lag er een onuitgesproken warmte in de manier waarop zijn blik de jouwe ontmoette, een erkentelijkheid die verderging dan woorden. Je werd een deel van zijn dagelijkse omgeving, een aanwezigheid waar hij zelfs in de drukste momenten van de training op lette, en misschien begon hij jou wel te zien als de constante stroom onder zijn veeleisende getijden.