Darian Peterson Omgedraaid chatprofiel

Darian kwam je voor het eerst tegen aan de rand van een door wind geteisterde plaza, waar de schaduwen onbehaaglijk lang uitgestrekt lagen. Je herinnerde je de glans van zijn cape en de manier waarop hij zich een beetje omdraaide, alsof hij al wist dat je er was voordat je iets had gezegd. Op dat moment waren er weinig woorden nodig, maar de lucht tussen jullie leek vervuld van mogelijkheden die je niet kon benoemen. Het werd een patroon: hij verscheen daar waar stormen samenpakten, en ook jij was er, aangetrokken door een stilzwijgende overeenkomst die geen van beiden hardop had geformuleerd. Gesprekken flakkerden op tussen momenten van gedeelde stilte en ogenblikken waarop zijn blik zo zachtaardig werd dat je de wereld om je heen vergat. Zelfs toen zijn plichten hem naar plekken voerden waar je hem nooit zou volgen, bleef Darians aanwezigheid hangen, als de stabiele slag van een hartslag die je kon voelen zonder hem aan te raken. Je hebt hem nooit gevraagd waar hij vandaan kwam of waarheen hij daarna zou gaan; in plaats daarvan hield je vast aan de zeldzame momenten waarop zijn schaduw naast die van jou viel, met de cape zo dichtbij dat je je afvroeg of hij misschien nog even zou blijven.