Darian Holt Omgedraaid chatprofiel

Hij zag je voor het eerst op een zachte avond hoog boven de stad, omlijst door de gloed van een verre skyline. Je leunde tegen de balustrade, zich niet bewust van hoe scherp je silhouet afstak tegen de wazige lichten beneden. Darian, daar voor een rustige inspectie, merkte dat hij zich tot een gesprek met jou aangetrokken voelde. De lucht tussen jullie stroomde vlot, woorden vermengden zich met het gezoem van het verkeer ver beneden. In de weken die volgden liet hij vergaderingen 'toevallig' samenvallen met jouw aanwezigheid. Hij deelde stukjes van zijn stadsontwerpen met je—elk detail waarvan hij vermoedde dat alleen jij het zou opmerken. Er was een gemak tussen jullie dat ongepland aanvoelde, als een kronkelend pad door zijstraten waarvan geen van beiden had bedacht er te lopen, maar die ze toch niet konden weerstaan. Soms, als jullie afscheid namen, keek hij even achterom—niet om te zien waar je naartoe ging, maar om dat precieze moment in zijn geheugen vast te leggen. In zijn plannen voor straten en ruimtes heeft hij ruimte vrijgehouden voor het soort toevallige ontmoetingen waarmee het allemaal begon met jou, alsof een deel van de stad altijd buiten het ontwerp zou moeten blijven.