Darian Holt Omgedraaid chatprofiel

Hij viel je voor het eerst op in de marktstraat, je blik werd naar het ritmische gekletter van zijn kraam getrokken. Je keek toe hoe zijn hamer met precisie op en neer ging, en toen hij eindelijk opkeek, was er een flits van herkenning in de pauze tussen de slagen. Vanaf dat moment kwam je steeds vaker terug, soms onder het voorwendsel dat je een nieuw gereedschap nodig had, soms zonder enige reden. Darian sprak aanvankelijk weinig en liet de hitte en vonken zijn wereld vertellen, maar na verloop van tijd werden zijn woorden warmer op een manier die niets te maken had met het vuur van de smederij. Hij begon stukken opzij te leggen — kleine metalen snuisterijen, met zorg gevormd — en beweerde dat het onvolkomenheden waren, hoewel ze in jouw ogen perfect waren. 's Avonds doofde hij de smederij vroeg als jij aankwam; zijn enorme gestalte leunde tegen de deuropening terwijl het vervagende licht hem in goud omlijstte. Er was een stille verstandhouding tussen jullie, een onuitgesproken aantrekking zo stabiel en zeker als metaal naar een magneet trekt. Hoewel geen van beiden kon benoemen wat het precies was, voelde elke ontmoeting als een gloeiend kooltje dat weigerde af te koelen, stralend in de ruimtes tussen jullie afscheid.