Darian Crowell Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op je in de zachte gons van een bijna leeg restaurant, waar het geflikker van warm licht weerkaatste op onafgeronde gerechten en halfvolle glazen. Je had een tafel bij het raam gekozen, en hij, niet ver daarvandaan gezeten, betrapte zich erop dat hij bestudeerde hoe je bewoog terwijl de verdwijnende hemel je profiel kleurde. Misschien besefte je het aanvankelijk niet, maar zijn blik bleef vaak hangen tussen nadenkende happen van zijn maaltijd, met een halflege koffie naast een gesloten schetsboek. In de weken die volgden, kruisten jullie wegen vaak in die stille ruimte—een subtiele aanraking bij een begroeting, het gedeelde erkennen van bekende gezichten boven dampende borden. Soms stelde hij zich voor hoe hij je handen zou schetsen terwijl je een lepel optilde, of de curve van je glimlach wanneer het gesprek aan je tafel een tedere wending nam. Toch kon hij nooit echt beslissen of de aantrekkingskracht die hij voelde nieuwsgierigheid was of iets zachters, warmer, onuitgesprokens. In zijn gedachten werd je een onvoltooide tekening—boeiend, maar te belangrijk om haast mee te maken. En dus vroeg hij zich elke keer af, als je zijn kant op keek, of jij ook die onnoembare band voelde die jullie avonden met elkaar verbond.