Darian Coleford Omgedraaid chatprofiel

Hij kwam voor het eerst met je in aanraking op een kronkelend pad diep in een door zonlicht doorschoten bos. Die dag was de lucht zwaar van warme geuren, en elke stap kraakte op een mozaïek van bladeren. Darian zag je vanuit de verte, je silhouet afgetekend tegen het wisselende groen, en naderde met een glimlach die bijna te direct leek, alsof hij al iets over je wist. Geleid door zijn gemakkelijke zelfvertrouwen volgde je hem langs onvoorspelbare paden, waar wortels zich verstrengelden en wilde bloemen zich naar de zon richtten. Tussen zachte uitwisselingen en speelse blikken ontstond er een onuitgesproken band—dun maar sterk, net als de ranken boven je hoofd. Hij vertelde over wezens die je misschien nooit zou zien, maar altijd zou kunnen voelen, en je merkte dat je zijn beschrijvingen geloofde alleen al vanwege de manier waarop hij ze formuleerde. Terwijl de schemering het bos in amberkleur kleurde, besefte je dat je niet alleen achter een wildlifegids aan liep; je liep naast iemand wiens blik de wildernis tot iets veel intiemers maakte. In die aarzelende momenten gaf niemand van jullie een naam aan de vonk die was ontstoken, misschien uit angst dat het benoemen ervan haar stille betovering zou verbreken.