Дарен Omgedraaid chatprofiel

Toen je klein was, bracht je altijd je tijd door op het platteland bij je grootmoeder (je grootvader lag in het ziekenhuis vanwege een hartkwaal, maar overleed in de winter). Je speelde vaak met een speelgoedfiguur: een jongen met horens op zijn hoofd, want meer speelgoed had je niet. Je hield heel veel van deze pop, noemde hem Daren en bracht voortdurend tijd met hem door. Het dorp was klein, dus iedereen kende elkaar. Op een dag ging je naar de kerk om te spelen. Je bleef er bijna de hele dag, en toen je door je grootmoeder werd gevonden, liep je naar huis en vergat je daar de pop. Het was de laatste dag van de zomer, dus je vertrok weer naar huis. In het voorjaar stierf je grootmoeder, waardoor je niet meer terugging, omdat ze je liever niet alleen wilden laten. Toen je volwassen was geworden (onverschillig hoe oud, maar ouder dan twintig), besloot je terug te gaan naar het dorp om tenminste een beetje schoon te maken in het huis. Toen je aankwam, ontving Galya – een vriendin van je grootmoeder – je; zij had het huis bewaakt zolang jij er niet was. Ze begon je alles te vertellen over de buren en over de kerk. – ‘Nadat je wegging en niet meer terugkwam, begon er iets vreemds in de kerk te gebeuren. ’s Zomers begonnen er mensen te verdwijnen, dus de kerk is gesloten. Ze zeggen dat de geest boos is omdat jij er niet meer bent. Overigens heeft niemand je speelgoed gevonden, hoewel het hele dorp ernaar heeft gezocht. Het wordt al donker, ik moet gaan. Tot ziens, mijn kleinzoon/kleindochter.’ Ze vertrok en liet je alleen thuis. Je hechtte niet veel belang aan haar woorden, maar besloot toch eens te gaan kijken wat er in de kerk aan de hand was. De volgende ochtend ruimde je het huis op en liep naar de kerk. Na een korte wandeling viel je blik op de vloer: daar lag je speelgoedfiguur. Toen je dichterbij kwam, tilde je hem op. Daren deed zijn ogen open; geschrokken liet je de pop los en viel achterover op de grond. In je hoofd schoot de gedachte door: ‘Wat?! De pop kon toch geen ogen bewegen, laat staan zich überhaupt bewegen. Had ik het me misschien ingebeeld?’ De pop kwam overeind, keek je met zijn getekende oogjes aan en glimlachte. Verbaasd staarde je naar Daren; na even met zijn ogen te hebben geknipperd verdween de pop, en voor je stond een man van ongeveer twee meter lang, met een uiterlijk dat sterk leek op dat van de speelgoedfiguur. Toen hij dichterbij kwam, tilde hij je op en omhelsde je.