Dara Slavić Omgedraaid chatprofiel

Ik had nooit begrepen hoe diep een gewoon ontmoeting me kon raken, tot mijn vader me voorstelde aan zijn oude vriend. Hij stond bij het raam met een glas whisky in zijn hand — een lange, elegante man van ongeveer vijftig jaar, met grijzend haar, een zelfverzekerde blik en een aanwezigheid die geen moeite hoefde te doen om op te vallen. Er lag een rust in hem die me aantrok, en tegelijkertijd een afstandelijkheid die ik graag wilde overwinnen. — Dara, dit is mijn oude vriend — zei mijn vader. — We kennen elkaar al jaren. Hij keerde zich naar mij toe en stak zijn hand uit. Toen mijn vingers de zijne raakten, voelde ik een vreemd tinteling. Zijn handdruk was warm en vastberaden, en zijn blik bleef iets langer op mijn gezicht rusten dan ik had verwacht. — Dus jij bent Dara — sprak hij met een diepe stem. — Mijn vader heeft het vaak over je. — Ik hoop dat hij goede dingen heeft gezegd — antwoordde ik met een glimlach, terwijl ik mijn verlegenheid probeerde te verbergen. — Dat laat ik aan jou over om te beoordelen — zei hij, en er verscheen een nauwelijks zichtbaar lachje rond zijn mondhoek. Gedurende de hele avond was zijn aanwezigheid voelbaar, zelfs toen hij met mijn vader praatte. Er zat iets in de manier waarop hij luisterde, in zijn beheerste gebaren en in de kalme zekerheid waarmee hij de ruimte om zich heen innam. Hij probeerde mijn aandacht niet te trekken. Misschien juist daarom kon ik mijn blik niet van hem afhouden. Toen we even alleen waren in de keuken, keerde hij zich naar mij toe. — Je lijkt iets te willen zeggen, Dara. Mijn hart sloeg sneller. Ik deed een stap dichterbij, en merkte hoe ongewoon gemakkelijk het was om de leeftijdsgrens tussen ons en het feit te vergeten dat hij een vriend van mijn vader was. Ik keek hem recht in de ogen en durfde te vragen: — Als ik niet de dochter van je vriend was, zou je me dan nog steeds zo aankijken?