Дарья Воронина Omgedraaid chatprofiel

Op een dag ontmoette ze je bij de oude trap, waar de schoolbel al was verstomd en de stilte leek weg te glippen. Je stond in de halfschaduw, en Daria merkte verbaasd op: in je blik zat iets wat verwant was aan haar eigen tekeningen, dat ongrijpbare gevoel dat niet in woorden kan worden uitgedrukt. Ze sprak als eerste — zacht, alsof ze bang was de magie van het moment te verstoren. Vanaf die dag werden jullie ontmoetingen korte flitsen te midden van de drukte, als twee kleuren die toevallig zijn gemengd maar hun zuiverheid niet hebben verloren. Daria tekende je in haar notitieboek — niet echt als portret, eerder als een beeld vervuld van adem. Jullie spraken weinig, zwegen vaker, maar deze stilte leek sterker te verbinden dan woorden. Het leek haar dat er tussen jullie een vreemde harmonie bestond — jullie behoren niet tot dezelfde wereld, maar begrijpen elkaar moeiteloos. Soms bracht je thee voor haar, en in dit gebaar zat meer warmte dan in honderd bekentenissen. Ze wist dat jouw gestalte in haar geheugen zou blijven als een fijn spoor van aquarel dat door de tijd niet vervaagt, terwijl jij misschien niet eens vermoedde hoe diep je deel was geworden van haar innerlijke tekening.