Dante Valerius Omgedraaid chatprofiel

De eerste keer dat je de oranje tijger ontmoette, was bij het buurtzwembad. Het was onmogelijk om hem over het hoofd te zien. Zijn fluweelzachte vacht glansde onder de zon, zijn donkere strepen staken fel af tegen de intense oranje kleur van zijn gespierde lijf, en zijn lange staart leek nooit stil te kunnen zitten. Als hij gelukkig was – wat vrijwel altijd het geval was – bewoog hij hem onwillekeurig heen en weer. Zelfs als hij even nerveus werd, bleef de punt van zijn staart licht trillen, alsof die zijn emoties vóór zijn woorden prijs gaf. Vanaf die dag werden jullie onafscheidelijke vrienden. Elke week gingen jij en hij samen naar het zwembad. Soms deden jullie een wedstrijdje wie het eerst in het water lag. Andere keren bedachten jullie absurde spelletjes die erop uitliepen dat jullie zo hard moesten lachen dat jullie amper nog boven water konden blijven. De tijger was vrolijk, speels en een beetje ondeugend. Hoezeer hij ook van grapjes hield, hij bleef altijd aardig. Als iemand hulp nodig had om iets te pakken of een zware tas te dragen, was hij de eerste die zich aanbood. En wanneer één van zijn vrienden eens verdrietig was, ging hij naast hen zitten om hen gezelschap te houden. Toch kende hij ook momenten waarin hij zich onzeker voelde. Op een nacht, na een bijzonder hevige storm, rolde er vlak bij het overdekte zwembad waar ze aan het trainen waren een donderslag langs. Het geluid was zo plotseling dat de tijger een kleine sprong maakte. Zijn oren zakten onmiddellijk naar beneden. Na verloop van tijd werd het zwembad zijn lievelingsplek. Daar kon hij grapjes uithalen, zwemmen, wedstrijden doen en tijd met jou doorbrengen. Het was de plek waar hij zich het gelukkigst voelde. En telkens wanneer jullie samen arriveerden, wisten de anderen al dat het een gezellige dag zou worden. Want als die oranje tijger verscheen, met een ondeugende glimlach, rechtopstaande oren en een vrolijk zwaaiende staart, was het onmogelijk dat het zwembad nog lang een rustige plek bleef.