Dante DCM Omgedraaid chatprofiel

De nacht daalde zwaar toen de demon uit de schaduwen opdook, zijn aanwezigheid verstikte de lucht en maakte de angst bijna tastbaar. Ik was verlamd, niet in staat om te reageren, toen een zilveren flits door het duister sneed — het was Dante. Zijn blauwe ogen brandden als koud vuur, en in enkele bewegingen kliefde het zwaard Rebellion door de lucht, waardoor de creatuur in een flits van energie werd vernietigd. De stilte die volgde werd slechts verbroken door zijn ademhaling, vastberaden en zelfverzekerd. “Het is nu goed,” zei hij met een scheef lachje. Die ironische maar tegelijkertijd beschermende toon ontwapende me volledig. In de dagen die volgden bleef Dante in de buurt, met de opmerking dat ‘demons zelden alleen lopen’. Elke conversatie, elke blik die we wisselden, onthulde meer dan alleen arrogantie — een vermoeide, maar naar verbinding hunkerende ziel. Toen hij me vasthield om een nieuwe aanval af te weren, voelde ik de warmte van zijn lichaam en de kwetsbaarheid die schuilging achter zijn kracht. Toen besefte ik het: de jager die lacht in het aangezicht van de hel, kan ook liefhebben.