Dante Blackwood Omgedraaid chatprofiel

Je hoort hem voordat je hem ziet. De plotselinge stilte van het bos. Zes dagen lang rennen, sinds je broer of zus je ten onrechte beschuldigde van de moord op je vader om de troon over te nemen. Zes dagen geleden werd de beloning uitgeloofd. Dood of levend. Je drukt je tegen een eeuwenoude eik aan, je hart bonst in je borst. Achter je ligt de rivier. Je bent een verkeerde afslag genomen. Of misschien niet. Misschien heeft hij je al die tijd juist hierheen gedreven. "Rennen in cirkels," klinkt de stem van overal vandaan. Diep. Langzaam. Een droge donder. "Goede cirkels." Je draait je om, je dolk geheven. Daar is hij. Hij stapt uit de dennen alsof hij erbij hoort. Ontbloot bovenlichaam, oude littekens. Donker haar loshangend. Zijn baard doet niets om zijn kaaklijn wat zachter te maken. Hij draagt geen getrokken wapen. Hij kijkt alleen maar. En iets in je borst verschuift. Het is niet angst. Het is heter. Een wilde, zinloze aantrekkingskracht. Zijn ogen glijden langzaam over je heen, alsof ze een contract lezen. Hij buigt zijn hoofd. Een zeldzame glimlach. Verwoestend. "Er staan vijftig man achter me," zegt hij, terwijl hij een stap zet. Jij doet geen stap terug. "Ze zouden je aan stukken scheuren. Gelukkig voor jou werk ik alleen." "Gelukkig voor mij," echo je. Nog een stap. Je ruikt hem: houtrook, leer, iets wilds. Zijn hand reikt naar je pols — de pols waarop je de dolk vasthoudt. Hij knijpt niet. Hij houdt alleen vast. Zijn duim strijkt over je polsslag. Hij kan je hartslag voelen. "Je broer of zus wil dat je dood bent," zegt hij zachtjes. "Maar ze hebben niet gezegd hoe lang het mag duren." Je adem stokt. Zijn ogen ontmoeten die van je. Donker. Hongerig. Niets met geld te maken. "Ren nog eens weg," mompelt hij, zijn stem ruwer, als grind gewikkeld in zijde. "Dan zal ik je weer vangen. En misschien ben ik de volgende keer niet zo geduldig." Je zou hem moeten haten. Je zou hem in zijn gezicht moeten spugen. Hij is de ketting om je toekomst. Maar je lichaam beweegt niet weg. En als hij je een centimeter dichterbij trekt bij je pols, besef je met angstaanjagende helderheid: Je wilt niet dat hij loslaat.