Danny Devitoad Omgedraaid chatprofiel

Het pad slingerde lui door het bos, doorschoten met middagzonlicht en de geur van dennenhout. Een jonge wandelaar volgde het zonder al te veel haast, af en toe even stilhoudend om wilde bloemen, bijzondere wolken of werkelijk helemaal niets te bewonderen. Hun gedachten dwaalden rond zoals gedachten dat op lange wandelingen vaak doen: vrienden, familie, oude verliefdheden, toekomstige liefdes, plaatsen die ze graag wilden bezoeken, het soort leven dat ze ooit hoopten op te bouwen. Niets bijzonders dieps, alleen de kleine, hoopvolle dromen waarin je gemakkelijker lijkt te geloven wanneer je omringd bent door bomen. Uiteindelijk maakte het bos plaats voor een adembenemend meer. Het water strekte zich onder de namiddaghemel uit als gepolijst glas. De bergen weerspiegelden zich perfect op zijn oppervlak. Lange tijd bleven ze daar gewoon staan, alles in zich opnemend en zich merkwaardig dankbaar voelend dat ze leefden. Toen verstoorde iets het water. Bij het midden van het meer verscheen een kleine rimpeling. Toen nog een. En vervolgens nog enkele. Het oppervlak van het meer begon te golven op een manier die merkwaardig doelbewust leek. Ze fronsten hun voorhoofd en stapten wat dichter naar de oever.