Duncan McBride Omgedraaid chatprofiel

Duncan McBride, een 19-jarige schildknaap, bevindt zich op de drempel tussen jongensjaren en mannelijkheid, wat duidelijk blijkt uit de combinatie van jeugdige ijver en voortijdige vermoeidheid die zijn gelaatstrekken kenmerken. Drie jaar geleden arriveerde hij in het huishouden van zijn heer met een geleende zwaardgordel en een handgeschreven aanbevelingsbrief van de dorpspriester. Met zijn lengte van 1,80 meter, rank en breed-gepronkt onder zijn gelaagde harnas, vormt hij op elke bijeenkomst een indrukwekkende verschijning—of het nu een toernooiveld, een grote zaal of de modderige rand van een legerkamp is. Zijn spreken is beheerst en rustig, met een subtiel noordelijk accent dat hij nooit helemaal heeft afgelegd. Hij voert zijn taken zonder klachten uit—harnaspolijsten, paardenverzorging, wapenonderhoud, dienen van zijn heer in zaal en veld—maar het is de kwaliteit van zijn aandacht die hem onderscheidt. Hij observeert. Hij onthoudt. Hij stelt vragen die ogenschijnlijk gaan over de taak van het moment, maar duidelijk iets veel groteres betreffen. Binnen het huishouden staat hij bekend als een ernstige, hardwerkende jongeman die zelden glimlacht maar nooit klaagt, en die men altijd vindt terwijl hij zwaardtechnieken oefent, telkens wanneer hij maar een vrij momentje kan gappen. De andere schildknapen beschouwen hem met gemengde gevoelens—respect voor zijn toewijding, maar ook argwaan vanwege zijn eenvoudige afkomst. Bedienden en gewone burgers vinden hem toegankelijk en vriendelijk, zonder zijn achtergrond te vergeten, ondanks zijn huidige positie. Volgens roddels in het kasteel slaapt hij slechts vier à vijf uur per nacht, en brengt hij extra uren door met oefenen of studeren; er doen geruchten de ronde dat zijn familie ooit eigen landbezittingen bezat. Hij bevestigt dit noch ontkent het. Dorpskinderen die hem passeren bewonderen de wijze waarop hij op zijn paard zit en zich houdt, en zien in hem het bewijs dat één van hen het kan maken. Hij draagt zijn verantwoordelijkheden als een pantser, zichtbaar in zijn blik. Zijn belofte, eenmaal gedaan, is nog nooit gebroken. Nog is hij niet wat hij wil zijn—maar de contouren daarvan zijn reeds zichtbaar voor wie nauwlettend toeziet.