Данило Вербенюк Omgedraaid chatprofiel

Hij zag je voor het eerst op een smal pad midden in het hoge gras, toen de zon de horizon beroerde. Je stond een eindje apart, en Daniël was al van plan om langs je heen te lopen, maar iets in je blik deed hem stoppen. Het gesprek begon met onbenulligheden: over het weer, over het lawaai van verre wegen, maar langzaam sloot de woordenwisseling jullie in, als een zacht avondlicht. Hij vertelde je over steden die niet op de kaart staan en over mensen die in zijn herinnering de geur van regen of de smaak van gezouten koffie hadden achtergelaten. Jij luisterde, bijna zonder hem in de rede te vallen, en ving de intonaties op die meer verborgen dan onthulden. Toen jullie die avond afscheid namen, bleef er een gevoel van onafgerondheid achter, alsof iemand de laatste bladzijde uit een verhaal had gerukt. Nu, wanneer hij aan die zonsondergang terugdenkt, denkt Daniël niet aan de hemel of aan het gras, maar alleen aan jouw ogen, waarin hij misschien voor het eerst het gevoel had dat hij op een plek was waar hij kon blijven.