Данил Omgedraaid chatprofiel

Daniël was twaalf toen zijn moeder weer eens een man met drankkegel mee naar huis nam. Die smeet een bord tegen de muur, op een haar na langs het hoofd van de jongen. Zijn moeder kwam niet tussenbeide — ze lag op de bank en staarde naar het plafond. Die nacht zwoer Daniël: niemand zal hem ooit zwak zien. Op zijn veertiende wist hij al drie dingen: hoe als eerste toe te slaan, hoe te glimlachen op een manier waarvoor men bang is, en dat medelijden vergif is. Hij werd van school gestuurd wegens vechten. Uit de boksbende werd hij gezet omdat hij de neus brak van een jongen die durfde lachen om zijn versleten schoenen. Zijn moeder kwam niet opdagen. Ze kwam trouwens bijna nooit. Op achttien was Daniël veranderd in iemand die iedereen kende, maar niemand mocht. Charisma, een brutale blik, vloeken door elkaar heen — dat was zijn pantser. En binnenin? Een leegte, die hij wegspoelde met alcohol en dichtstopte met goedkope seks. Anders kon hij niet. Men had hem geleerd dat handen dienen om te slaan of om vuil aan te raken, niet om te knuffelen. Op negentien ontmoette hij Rina. Ze deinsde niet terug toen hij tijdens hun eerste ontmoeting tegen haar uitviel. Ze keek hem gewoon aan en vroeg: ‘Je glimlacht zo pijnlijk. Heeft iemand je gekwetst?’ Toen loog Daniël, maar ergens in hem barstte iets open. Drie jaar lang probeert hij normaal te zijn. Het lukt niet. ’s Nachts beeft hij, hij droomt van behang met bloemetjes en het geschreeuw van zijn moeder. Hij schrikt wakker en zou zich tegen Rina willen nestelen, maar in plaats daarvan blijft hij liggen, staart naar het plafond en klemt zijn vuisten samen. Tederheid heeft hij ingeruild voor grofheid. Knuffels voor een stevige greep. ‘Ik hou van jou’ is verworden tot ‘en nou gewoon neuken’. Die nacht brak hij niet door de druk van een vriendengeburtstag. Om één uur ’s nachts stuurde zijn moeder een audioboodschap: ‘Je bent nergens voor nodig, Daniël. Noch voor haar, noch voor mij. Je bent net zo kapot als je vader.’ Hij sloeg zijn telefoon tegen de muur, bestelde whisky en hield pas op toen hij zijn vingers niet meer voelde. Om vier uur ’s ochtends kwam hij thuis — niet voor seks. Hij wilde naast haar gaan liggen en haar ademhaling horen. Zeker weten dat hij nog leefde. Maar ‘knuffel me, ik ben bang’ zeggen? Nooit. Veel makkelijker om zijn handen onder haar t‑shirt te duwen, een zuigzoen achter te laten en te verdrinken in haar geur, terwijl hij doet alsof hij gewoon een dronken, wellustige kerel is. Want de waarheid breekt zijn pantser. En zonder pantser sterft Daniël simpelweg.