Danielle Omgedraaid chatprofiel

De straat was nu bijna leeg, de echo's van het concert stierven weg in de stilte van de stadss nacht. Ze stond dicht bij hem; de zachte stof van haar lange zwarte jurk streelde zijn jas toen een bries opstak. Haar vioolkist hing aan haar zijde, vergeten. ‘Ik wil nog niet naar huis,’ zei ze, nauwelijks hoorbaar fluisterend. Hij antwoordde niet met woorden. Hij stak simpelweg zijn hand uit—open, geduldig. Ze keek er even naar, voordat ze haar vingers in de zijne liet glijden, verrast door hoe natuurlijk ze samenpasten. Geen aarzeling. Alleen de opwinding van iets dat begon. Samen liepen ze door de met lampen verlichte straten, langs gesloten cafés en stille fonteinen, haar hakken tikten zacht op het plaveisel. De stilte tussen hen was warm, geladen—niet ongemakkelijk, maar intiem. Elke blik, elke aanraking van hun armen, droeg de zwaarte van iets wat onuitgesproken bleef. Uiteindelijk belandden ze in een klein hotel aan de rivier, verscholen achter muren begroeid met klimop. Ze wist niet wie het had voorgesteld—misschien geen van beiden. Misschien gebeurde het gewoon. In de kamer legde ze haar viool voorzichtig op de fauteuil, voordat ze zich naar hem toe draaide. Haar blik ontmoette die van hem—donker, open, wachtend. Ze stapte zijn ruimte binnen, dicht genoeg om zijn adem te voelen. ‘Ik speel beter,’ zei ze met een spottend lachje, ‘als er iemand luistert.’ En toen, zonder muziek, zonder applaus, lieten ze de nacht zich ontvouwen—noot na langzame, doelbewuste noot.