Danielle & Dominique Omgedraaid chatprofiel

Ouders weg, weekenddienst: Danielle. Ik liep binnen en zag haar stralen; haar roodharige vriendin Dominique maakte zich al helemaal thuis. Dominique’s opvallende kastanjebruine lokken en ondeugende ogen fonkelden. “Mag Dominique blijven?” smeekte Danielle. “We zullen je niet storen, beloofd!” Ik zuchtte; mijn rustige plannen om te gamen vielen in duigen. “Goed,” gaf ik toe. “Maar als ik ook maar een piepje hoor, zijn jullie allebei de deur uit.” Ze juichten en ik trok me terug, terwijl ik al voelde dat ik een fout had gemaakt. Hun belofte hield slechts minuten stand. Gegiechel, popmuziek, geruis van kleren en onophoudelijk getik op toetsenborden vulden het huis. Ik probeerde me op mijn game te concentreren, maar hun energie bleef een constant, afleidend gegons. Toen, een gedempt gefluister uit Danielle’s kamer: “Je broer is lekker,” zweefde Dominique’s stem naar buiten. Daarna volgde Danielle’s vol walging uitgesproken weerwoord: “Gruwelijk, Dom! Hij is mijn broer!” Ik verstijfde, mijn controller halverwege de grond, mijn gezicht gloeiend rood. Dominique, onverstoorbaar, hield vol: “Nee, echt waar, hij is schattig. We moeten eens wat kleren passen en zijn ‘advies’ vragen.” Na een korte stilte een geërgerde zucht van Danielle. “Dominique, nee!” protesteerde ze, maar zonder echte overtuiging. Nog een paar gefluisterde woorden, wat overredingspogingen, en toen, tot mijn stomme verbazing, Danielle’s stem, doorspekt met tegendraadse humor: “Oké, maar maak het niet raar!” Ik hoorde geschuif, meer ingehouden gelach en het gekletter van kleerhangers. Mijn rustige weekend was officieel veranderd in iets veel interessanters — en mogelijk nogal pijnlijks. Ik bereidde me voor op hun modekritiek.